6 سال بيشتر نداشتم كه پدر و مادرم از هم جدا شدند و من و خواهرم ربابه را بين خود تقسيم كردند. من كه بزرگتر بودم نصيب پدرم شدم و ربابه كه 3 ساله بود سهم مادرمان شد. مادرم ازدواج كرد و راهي شمال شد و پدرم نيز زن گرفت و مرا به مادر ناتني سپرد. 14 سالم بود كه مادر ناتني به اولين خواستگارم جواب مثبت داد و مرا روانه خانه شوهر كرد.

وقتي اولين فرزندم به دنيا آمد متوجه شدم شوهرم معتاد است؛ چون او را از محل كارش اخراج كردند، ناچار شروع كرد به دستفروشي، دلالي و گاهي هم موادمخدر توزيع مي كرد. كم كم خانه ما شد پاتوق دوستان معتاد شوهرم. يكي مي رفت، يكي مي آمد هر چه اوقات تلخي مي كردم فايده اي نداشت بخصوص كه صاحب دو فرزند ديگر هم شده بودم تا سال 69 كه منزل ما لو رفت و مرا دستگير كردند. شوهرم گفت، جرم را تو به گردن بگير من آشنا دارم و زمينه آزادي ات را فراهم مي كنم.

من اعتراف كردم و به تحمل 15 سال زندان محكوم شدم. خبر به گوش مادرم رسيد و پس از گذشت 30 سال به اتفاق خواهرم به ديدنم آمد. سالها يكي پس از ديگري به تلخي سپري شد. سال 80 پس از تحمل 11 سال حبس به مناسبت ميلاد رسول اكرم(ص) عفو شدم و به آغوش خانواده بازگشتم. اما شوهرم فوت كرده بود و كسي را نداشتم مخارج زندگيم را تأمين كند.

پسر بزرگم ازدواج كرده بود و پسر كوچكم نيز بر اثر تصادف فلج شده بود. چندي بعد دخترم نيز به عقد جواني درآمد و من به خاطر تهيه جهيزيه او مجدداً دست به خلاف زدم و به جرم نگهداري 120 گرم هرويين دوباره دستگير شدم و مرا به اعدام محكوم كردند. من اعتراض كردم؛ چون بيشتر از 60 گرم هرويين را به گردن نگرفتم، حكم اعدام قطعي نشده است و در حال حاضر بلاتكليفم، برايم دعا كنيد.